Η υπόθεση που φέρνει στο φως η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν είναι απλώς μια ακόμη «τυπική» διερεύνηση. Η άρση ασυλίας 11 εν ενεργεία βουλευτών και η εμπλοκή πρώην κυβερνητικών στελεχών δείχνουν ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά από ό,τι θέλει η κυβέρνηση να εμφανίζεται.
Κι όμως, όπως πάντα, το γνωστό μοτίβο παραμένει: σιωπή, υπεκφυγές και μετακύλιση ευθυνών. Όταν η υπόθεση φτάνει σε υψηλό πολιτικό επίπεδο, η διαδικασία μοιάζει να μετατρέπεται από εργαλείο διαφάνειας σε μηχανισμό καθυστέρησης.
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, ένας οργανισμός που διαχειρίζεται κρίσιμους ευρωπαϊκούς πόρους για τον πρωτογενή τομέα, βρίσκεται στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών. Και το ζητούμενο δεν είναι μόνο αν προκύψουν παρατυπίες — αυτό θα το κρίνει η Δικαιοσύνη — αλλά ποιος αναλαμβάνει πραγματικά την πολιτική ευθύνη για ένα σύστημα που επιτρέπει τέτοιες καταστάσεις να αναπτύσσονται.
Η κυβέρνηση τώρα βρίσκεται μπροστά σε καθοριστικά διλήμματα. Προφανώς θα επιχειρήσει έναν ανασχηματισμό «για τα μάτια του κόσμου», προσπαθώντας να δείξει ότι δρα, ενώ στην πραγματικότητα η ουσία παραμένει άθικτη. Η μόνη ρεαλιστική και θεσμικά υπεύθυνη επιλογή θα ήταν η προκήρυξη εκλογών, ώστε οι πολίτες να αποφασίσουν ποιος πράγματι αναλαμβάνει την ευθύνη για το δημόσιο χρήμα και τα ευρωπαϊκά κονδύλια.
Η κοινωνία δεν περιμένει απλώς την έκβαση μιας δικογραφίας. Περιμένει να δει αν η πολιτική ευθύνη θα αντιμετωπιστεί ως ουσία – ή αν θα συνεχίσει να κρύβεται πίσω από διαδικαστικά τερτίπια και θεσμικές υπεκφυγές.
