Μοιάζει με φαρσοκωμωδία και ηθικό εμπαιγμό! Η έναρξη της δίκης για την τραγωδία στα Τέμπη, μια διαδικασία που υποτίθεται ότι θα αποτελούσε σημείο αναφοράς για την απόδοση δικαιοσύνης σε μια από τις πιο οδυνηρές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, εξελίχθηκε σε μια εικόνα που δύσκολα μπορεί να περιγραφεί χωρίς έντονη αγανάκτηση.
Μετά από τρία ολόκληρα χρόνια προετοιμασίας, διαβεβαιώσεων και εξαγγελιών, η πρώτη ημέρα δεν έμοιαζε σε τίποτα με αυτό που θα περίμενε κανείς από μια τόσο σοβαρή υπόθεση. Αντί για μια οργανωμένη διαδικασία, αυτό που παρουσιάστηκε ήταν ένα σκηνικό ασφυξίας, σύγχυσης και προχειρότητας.
Η περιβόητη αίθουσα, που είχε προβληθεί ως παράδειγμα ετοιμότητας, αποδείχθηκε στην πράξη ανεπαρκής. Ο κόσμος στριμώχνονταν σε έναν χώρο που δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει ούτε τα βασικά: άνθρωποι όρθιοι, άλλοι καθισμένοι όπου έβρισκαν, συγγενείς θυμάτων δίπλα ή σχεδόν πάνω στους κατηγορούμενους. Μια εικόνα που περισσότερο παρέπεμπε σε συνθήκες πίεσης και εγκατάλειψης παρά σε έναν χώρο όπου απονέμεται δικαιοσύνη.
Οι καταγγελίες για την κατάσταση ήταν άμεσες και έντονες. Το γεγονός ότι σημειώθηκε ακόμη και περιστατικό λιποθυμίας δείχνει ξεκάθαρα το επίπεδο των συνθηκών που επικρατούσαν. Δεν πρόκειται για λεπτομέρειες – πρόκειται για στοιχειώδη ζητήματα αξιοπρέπειας και ασφάλειας που έπρεπε να είναι δεδομένα.
Και όλα αυτά σε μια δίκη που αφορά ανθρώπους που έχασαν τα παιδιά τους, τους συγγενείς τους, τη ζωή τους όπως την ήξεραν. Η εικόνα αυτή δεν μπορεί παρά να εντείνει την αίσθηση ότι, για ακόμη μια φορά, οι οικογένειες των θυμάτων βρέθηκαν αντιμέτωπες με μια πραγματικότητα που απέχει πολύ από τον σεβασμό που θα όφειλε να υπάρχει.
Παρά τις προειδοποιήσεις μηνών από νομικούς και συγγενείς ότι ο χώρος δεν είναι κατάλληλος, η επιλογή δεν άλλαξε. Είχαν προταθεί εναλλακτικές λύσεις, χώροι πιο λειτουργικοί και επαρκείς, ακόμα και σε μεγαλύτερες πόλεις. Ωστόσο, οι επισημάνσεις αυτές φαίνεται πως δεν εισακούστηκαν.
Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο όταν λαμβάνεται υπόψη το κόστος της διαμόρφωσης της αίθουσας. Ένα ποσό που παρουσιάστηκε ως αναγκαίο για να εξασφαλιστεί η ομαλή διεξαγωγή της δίκης, χωρίς όμως το τελικό αποτέλεσμα να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της διαδικασίας.
Η πρώτη ημέρα κατέληξε τελικά σε αναβολή για την 1η Απριλίου, αφήνοντας πίσω της όχι απλώς καθυστέρηση, αλλά ένα κλίμα έντονης δυσπιστίας. Αντί για μια ισχυρή εκκίνηση, δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ακόμη και τα βασικά δεν είχαν εξασφαλιστεί.
Σε μια υπόθεση με τόσο βαρύ συναισθηματικό και κοινωνικό φορτίο, η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς προβληματική – είναι βαθιά ανησυχητική. Γιατί όταν η αρχή γίνεται με τέτοιους όρους, η ανάγκη για ουσιαστικές διορθώσεις δεν είναι απλώς επιθυμητή. Είναι επιτακτική.
Και το βασικό ερώτημα ειναι ένα και σύνθετο! Αυτή η «τρώγλη» αποκλείεται να κόστισε 1.500.000 ευρώ. 15 ευρώ θα το πιστεύμαμε περισσότερο. Το 1.500.000 ευρώ πού πήγαν, και πώς? Ποιοι τρώνε ακόμα και στη μνήμη νεκρών; Πόσο θα ξεπέσει αυτή η κυβένρηση;
