Η φράση «το τζάμπα πέθανε» που εκστόμισε η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Χριστίνα Αλεξοπούλου προκάλεσε αναστάτωση και σάλο, όχι άδικα. Διότι όταν κάποιος ζει στα λούσα και τα πλούτη, η έννοια του «τζάμπα» αποκτά διαφορετική διάσταση – κυρίως σαρκαστική. Και φυσικά, όταν η ίδια αναγκάζεται να ζητήσει συγγνώμη, η υποκρισία χτυπάει κόκκινο.
Στην εκπομπή «Talk» του Mega, η Αλεξοπούλου προσπάθησε να «διορθώσει» τη δήλωσή της, λέγοντας ότι δήθεν δεν αναφερόταν στους εκπαιδευτικούς ή στους οικονομικά αδύναμους πολίτες, αλλά στη… ρητορική της αντιπολίτευσης. Με άλλα λόγια, το κοινό αίσθημα «προβλήθηκε» ως θύμα και η ίδια εμφανίζεται ως αθώος πολιτικός που μόνο παρανόησαν τα λόγια της.
Και βέβαια, η «συγγνώμη» συνοδεύτηκε από το κλασικό επιχείρημα: «Δεν είμαι άνθρωπος αποκομμένος από την πραγματικότητα». Την ίδια στιγμή που ζει μια ζωή που για τον μέσο πολίτη παραμένει άπιαστο όνειρο. Η αναφορά στην αδελφή της που είναι γιατρός σε νησί μάλλον δεν βοηθά πολύ, όταν η ίδια απολαμβάνει την άνεση που ελάχιστοι μπορούν να φτάσουν.
Η πολιτική αυτή κωμωδία ολοκληρώνεται με το επιχείρημα ότι η δήλωση αφορούσε τη «λογική του λεφτά υπάρχουν» που, σύμφωνα με την ίδια, προωθεί η αντιπολίτευση. Δηλαδή, οι πολίτες που παλεύουν με ενοίκια, λογαριασμούς και μισθούς των 800 ευρώ αποτελούν απλώς κομμάτι μιας… θεωρητικής πολιτικής συζήτησης. Τσάμπα πέθαναν λοιπόν, αλλά όχι η ζωή στα λούσα.
Αν υπάρχει κάτι που αποκαλύπτει η υπόθεση αυτή, είναι η γυμνή αλήθεια της πολιτικής υποκρισίας: το χάσμα ανάμεσα στα λόγια και τη ζωή, ανάμεσα στο κοινό αίσθημα και το προσωπικό lifestyle. Και όσο κι αν οι συγγνώμες προσπαθούν να μαλακώσουν την εικόνα, η κοινωνία βλέπει καθαρά ποιος ζει στο ρεαλιστικό κόσμο και ποιος σε μια φούσκα πλούτου και πολιτικού θεάτρου.
