Α, λοιπόν, να το θαύμαζαν οι θεοί της ελληνικής πολιτικής σκηνής: ένα κακομαθημένο πριγκιπόπουλο που νόμιζε πως η χώρα είναι δικό του παιχνίδι, έτοιμο να τσακίζει τον κρατικό κορβανά σαν να είναι καραμέλες και να ισοπεδώνει θεσμούς σαν να είναι χαρτόνια. Ούτε ένας ανταγωνιστής δεν υπήρχε στον δρόμο του, οπότε μπορούσε ανενόχλητος να βαυκαλίζεται πως εγκαθιδρύει τη «μητσοτακική δυστοπία», ενώ οι υπόλοιποι παρακολουθούσαν με το στόμα ανοιχτό, σαν να βλέπουν καρτούν σε αργή κίνηση.
Και φυσικά, όπως κάθε υπερφίαλος που αγνοεί τη λογική, πίστευε πως οι υποκλοπές θα περνούσαν απαρατήρητες. Λες και το Predator, το λογισμικό που μοιάζει βγαλμένο από ταινία κατασκοπίας, θα κρατούσε πιστά το στόμα του κλειστό. Μα ποιος μπορεί να μην καταλάβει ότι το σκάνδαλο αυτό δεν αφορά απλώς κάποιους «υφιστάμενους» αλλά τον ίδιο τον κύριο Κυριάκο, τον «αψύ» κυβερνήτη της χώρας που νόμιζε ότι είναι άτρωτος;
Και η ειρωνεία δεν σταματά εδώ. Όλοι οι «σκληροί» υπουργοί εξαφανίστηκαν σαν φαντάσματα, αφήνοντας μόνο τα τυπικά υποκείμενα να προσποιούνται ότι λειτουργούν σαν υπεύθυνοι, ενώ η πραγματική εξουσία, το πριγκιπόπουλο με τα χρυσά κουμπιά, χαμογελάει και βαυκαλίζεται. Ούτε καν ένας τόνος αυτοκριτικής, ούτε ένα στοιχειώδες ίχνος ευθύνης. Μόνο μια αχαλίνωτη αίσθηση παντοδυναμίας και αυταρέσκειας.
Κι όταν ήρθε η ώρα να φανεί το τυράκι στο τέλος της φάκας – το Predator να σηκώνει τη σημαία και να λέει: «Κύριε πρωθυπουργέ, τα ξέρεις καλά», τότε όλα τα τερτίπια, οι αναβολές, οι παλινδρομήσεις και τα «δεν ήξερα» καταρρέουν σαν τραπουλόχαρτα σε τυφώνα. Ο ίδιος ο Mr. Predator, με την αδιαμφισβήτητη ψυχραιμία του, ξεσκέπασε τη φάρσα. Και τότε φάνηκε καθαρά η κατάντια: μια κυβέρνηση που νομίζει ότι μπορεί να κρύψει σκάνδαλα και κατασκοπίες πίσω από δελτία Τύπου, υπογραφές υφυπουργών και επιτελεία υπουργών που παίζουν κρυφτό.
Το μόνο που μένει πια είναι η απόλυτη σιωπή των «ισχυρών», η οποία ουσιαστικά μεταφράζεται σε ομολογία. Το πριγκιπόπουλο, αυτός ο αυτοανακηρυγμένος άρχοντας, βρίσκεται πλέον σε θέση όπου δεν μπορεί ούτε να χαμογελάσει με ασφάλεια. Ούτε καν τα παχυλά «μπόνους» των δισεκατομμυρίων μπορούν να το σώσουν. Και όσο πιο πολύ προσπαθεί να βαυκαλίζεται, τόσο πιο ξεκάθαρα φαίνεται πως η παντοδυναμία του ήταν μια φάρσα, ένα θέατρο σκιών για να μας πείσει ότι κυβερνάει.
Και η ειρωνεία; Η ίδια η δημοκρατία, που τόσα χρόνια καταπατάται και χειραγωγείται, παρακολουθεί το σίριαλ της υποκλοπής με θύμα την ίδια, ενώ το πριγκιπόπουλο αποδεικνύεται πως είναι πιο ευάλωτο από όσο τολμούσε ποτέ να φανταστεί. Ένα μάθημα για όλους: η παντοδυναμία που βαυκαλίζεται με κουμπιά και λογισμικά κατασκοπείας δεν αντέχει μπροστά στην απλή αλήθεια.
