Σε μια κίνηση που μοιάζει περισσότερο με πολιτικό αυτοσαρκασμό παρά με σοβαρή στρατηγική, το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να εμφανιστεί ως «αξιωματική αντιπολίτευση» αναζητώντας… ενίσχυση από τα απομεινάρια ενός σχεδόν διαλυμένου πολιτικού χώρου. Η πρόσκληση του Νίκου Ανδρουλάκη προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά για διάλογο περί «θεσμών» μόνο ως ειρωνεία μπορεί να εκληφθεί, τη στιγμή που οι ίδιοι οι συνομιλητές του βρίσκονται σε κατάσταση εσωτερικής αποσύνθεσης.
Αντί για μια σοβαρή, αυτόνομη πολιτική πρόταση, παρακολουθούμε ένα σκηνικό όπου κόμματα σε ελεύθερη πτώση καλούνται να συζητήσουν για τη «θωράκιση της δημοκρατίας», ενώ μετά βίας καταφέρνουν να διατηρήσουν τη δική τους πολιτική συνοχή. Η επιλογή αυτή δεν αποπνέει δυναμική, αλλά μάλλον αμηχανία και έλλειψη κατεύθυνσης.
Το πιο παράδοξο; Ο διάλογος στήνεται με πρόσωπα και σχήματα που βρίσκονται σε διαδικασία αποσύνθεσης, με αποχωρήσεις, εσωτερικές συγκρούσεις και αμφισβητήσεις να κυριαρχούν. Αν αυτό θεωρείται «προοδευτική σύγκλιση», τότε μάλλον πρόκειται για σύγκλιση προς το πολιτικό κενό.
Τελικά, αντί για ανανέωση και σοβαρότητα, το μόνο που αναδεικνύεται είναι μια εικόνα πολιτικής ένδειας: ένα κόμμα που διεκδικεί ρόλο πρωταγωνιστή, αλλά κινείται σαν να αναζητά απεγνωσμένα συμπληρωματικούς ρόλους σε ένα έργο που έχει ήδη αποτύχει.
