Η δημόσια συζήτηση για την ακρίβεια έχει καταντήσει θέατρο παραλόγου: η κυβέρνηση παριστάνει ότι δεν φταίει, η αντιπολίτευση παριστάνει ότι δεν συγκυβερνά, και ο κόσμος πληρώνει λογαριασμούς που μοιάζουν να έχουν φτιαχτεί από κάποιον σαδιστή λογιστή. Ο Ανδρουλάκης βγαίνει στα δελτία και κατακεραυνώνει τη Νέα Δημοκρατία για ολιγοπώλια, για τιμές που εκτοξεύονται, για εισοδήματα που εξατμίζονται—which είναι όλα εύλογα και πραγματικά προβλήματα—αλλά ξεχνά την πιο βολική λεπτομέρεια: το ΠΑΣΟΚ δεν είναι εξωγήινος επισκέπτης που παρακολουθεί την κυβέρνηση. Είναι συγκυβερνών. Δηλαδή κρατά και το φανάρι και το κουτί των σπίρτων, αλλά κατηγορεί τη Νέα Δημοκρατία ότι άναψε φωτιά στο δωμάτιο.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση πλασάρει την ακρίβεια σαν να είναι εισαγόμενο είδος, λες και φυτρώνει αποκλειστικά σε εξωτικά νησιά, ενώ τα ίδια ελληνικά προϊόντα φτάνουν στο ράφι πολλαπλασιασμένα σαν Pokémon. Ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν είναι ο Χάρι Πότερ, αλλά περιμένει από τον πολίτη να είναι, για να πληρώνει ευρωπαϊκές τιμές με βαλκανικούς μισθούς. Από την άλλη, ο Ανδρουλάκης κάνει επίθεση για τη «μεγάλη απάτη» της ακρίβειας, την ώρα που το κόμμα του συμμετέχει στη διαχείριση της ίδιας πραγματικότητας που σήμερα καταγγέλλει με ιερή αγανάκτηση.
Κι ενώ τα δύο κόμματα τσακώνονται για το ποιος έχει λιγότερη ευθύνη, η χώρα παραμένει στον πάτο της αγοραστικής δύναμης, στα ύψη της ιδιωτικής δαπάνης υγείας και στο μόνιμο χάος της πολιτικής αμνησίας. Η Νέα Δημοκρατία υποστηρίζει ότι «όλα πάνε καλά» και ότι η σταθερότητα είναι συνώνυμη με τη δική της παραμονή στην εξουσία. Το ΠΑΣΟΚ, πάλι, προειδοποιεί για καταστροφή αν επανεκλεγεί η κυβέρνηση, λες και δεν έχει συμβάλει καθόλου σε όσα σήμερα καταγγέλλει. Μια χώρα που «την πάνε τα γεγονότα», την ίδια ώρα που τα κόμματα την τραβούν δεξιά κι αριστερά ανάλογα με το τι συμφέρει στη δική τους εσωτερική αφήγηση.
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δηλώνει «καθαρός άνθρωπος χωρίς δεσμεύσεις», αλλά την ίδια στιγμή παρουσιάζει ως ηρωισμό το αυτονόητο: ότι οι Ανεξάρτητες Αρχές πρέπει να στελεχώνονται με διαφάνεια, λες και αυτό δεν θα έπρεπε να ισχύει από πάντα. Και καθώς εκατέρωθεν διακινούνται υποψίες, καταγγελίες, «οσμές» και μισόλογα, ο πολίτης προσπαθεί να καταλάβει ποιος τελικά κυβερνά, ποιος αντιπολιτεύεται και ποιος απλώς κάνει δημόσιες σχέσεις με πολιτική προφορά.
Το κορυφαίο; Οι πολιτικοί αλληλοκατηγορούνται όλη μέρα, εκτοξεύουν βαριές φράσεις και προσποιούνται ηθική υπεροχή, αλλά όλοι αποφεύγουν να πουν το αυτονόητο: ότι οι ευθύνες είναι μοιρασμένες και ότι κανείς δεν δικαιούται να εμφανίζεται σαν άσπιλος σωτήρας όταν έχει βάλει κι εκείνος το χεράκι του στο ίδιο σύστημα που τώρα καταγγέλλει.
Κι έτσι συνεχίζεται το πανηγύρι: η κυβέρνηση να υπόσχεται σωτηρία, το ΠΑΣΟΚ να αυτοπαρουσιάζεται ως η ελπίδα, οι τιμές να καλπάζουν και ο πολίτης να παλεύει να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον όπου όλοι δηλώνουν αθώοι, αλλά κανείς δεν είναι αμέτοχος. Γιατί το πιο τοξικό δεν είναι τι λένε—
είναι το τι ξεχνούν να παραδεχτούν.
