Το ΠΑΣΟΚ, με την ευγένεια και τη σοβαρότητα που το διακρίνει πάντα, φαίνεται αποφασισμένο να μετατραπεί σε κάτι σαν πανελλήνιο σταθμό «επιστροφών και μεταγραφών». Η αμφίπλευρη διεύρυνση που προτείνει η κυρία Διαμαντοπούλου ακούγεται σαν πολιτική καινοτομία, αλλά στην πραγματικότητα θυμίζει περισσότερο λαϊκή αγορά: όλοι είναι ευπρόσδεκτοι, αρκεί να έχουν φύγει ή μεταπηδήσει κάπου αλλού στο παρελθόν.
Ο ρόλος του Κώστα Σκανδαλίδη, που με επιμέλεια καταρτίζει καταλόγους προσώπων για συνεργασία, δείχνει πως το ΠΑΣΟΚ πλέον λειτουργεί ως προσωπικό γραφείο «πολιτικών μετακινήσεων», χωρίς να ιδρώνει κανένα αυτί για συνέπεια ή αρχές. Η επιστροφή της Νίνας Κασιμάτη, η πιθανή διεκδίκηση των Χανίων από τον Ευάγγελο Αποστολάκη, η επαναφορά του Θάνου Μωραΐτη, και η γενικότερη επανένταξη πρώην στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει περισσότερο reality show παρά πολιτική στρατηγική.
Και φυσικά, όλα αυτά υπό το λαμπρό πρόσταγμα της ατζέντας των στρογγυλών τραπεζιών του συνεδρίου, που περιλαμβάνει ζητήματα όπως η συνταγματική αναθεώρηση και ο πρωτογενής τομέας, ενώ οι πραγματικές αποφάσεις φαίνεται να λαμβάνονται με βάση ποιος «γυρίζει σπίτι» και ποιος όχι. Το ΠΑΣΟΚ αποδεικνύει ότι η πολιτική του ταυτότητα είναι τόσο σταθερή όσο οι μετακινήσεις των στελεχών του – δηλαδή, σχεδόν ανύπαρκτη.
Εντέλει, η εικόνα που προβάλλεται είναι σαφής: ανοιχτές πόρτες, εύκολες επιστροφές, και η αίσθηση ότι το κόμμα ψάχνει να γεμίσει καρέκλες αντί να χτίσει όραμα. Η αμφίπλευρη διεύρυνση είναι απλά ο νέος τρόπος του ΠΑΣΟΚ να δείχνει ότι βρίσκεται παντού και πουθενά ταυτόχρονα.
