Αν υπήρχε βραβείο πολιτικής υποκρισίας, ο Στέφανος Κασσελάκης θα το κέρδιζε με διαφορά. Για μήνες παρουσιαζόταν ως «νέος, ανεξάρτητος και ιδεολογικά καθαρός», κρύβοντας κάτω από το χαμόγελό του την απόλυτη πολιτική ευελιξία. Τώρα, όμως, τα φίλτρα πέφτουν: δηλώνει δημόσια ότι είναι έτοιμος να συζητήσει μετεκλογικά με τον Μητσοτάκη, ξεκαθαρίζοντας ότι η προσωπική του είσοδος στη Βουλή είναι πάνω από κάθε αρχή, πάνω από κάθε υπόσχεση για σοβαρή πολιτική παρουσία.
Μιλάει ανοιχτά για τον ρόλο του «μπαλαντέρ» — δηλαδή, τον έτοιμο να δώσει χέρια με οποιονδήποτε χρειαστεί για να εξασφαλίσει κυβερνησιμότητα. Λες και η κοινοβουλευτική εκπροσώπηση είναι ένα παιχνίδι στρατηγικής στην υπηρεσία της προσωπικής φιλοδοξίας και όχι μια δέσμευση απέναντι στους πολίτες.
Κι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ο ίδιος έχει ήδη ένα βαρύ παρελθόν: καταδίκη 30 μηνών φυλάκιση με αναστολή και πρόστιμο 50.000 ευρώ για παραβίαση του «πόθεν έσχες», διατηρώντας εξωχώρια εταιρεία ενώ ασκούσε πολιτικά καθήκοντα, με χρηματοδότηση μισθών και δώρων σε κόμμα στο οποίο συμμετείχε. Αλλά ποιος νοιάζεται για τη νομιμότητα όταν η προσωπική φιλοδοξία καλεί;
Και η πιο θλιβερή πτυχή; Παρουσιάζει το ξεπούλημα της πολιτικής του ανεξαρτησίας ως δήθεν ηθικό δίλημμα: «Δεν μπορώ να αρνηθώ ό,τι αποφασίσει ο λαός», λέει, ενώ στην ίδια ανάσα δηλώνει ότι δεν πιστεύει καν η ΝΔ ότι θα ξεπεράσει το 25% και ότι ο ίδιος θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να υπάρξει κυβερνησιμότητα. Με άλλα λόγια: η «δημοκρατία» είναι απλώς πρόσχημα για να καλύψει την επιμονή του να μπει στη Βουλή με οποιοδήποτε κόστος.
Η προσωπική του φιλοδοξία δεν έχει όρια. Από το σκάνδαλο των εταιρειών στο εξωτερικό μέχρι τις μετεκλογικές διαπραγματεύσεις με τον Μητσοτάκη, ο Κασσελάκης αποδεικνύει ότι για αυτόν η πολιτική δεν είναι δημόσια υπηρεσία ούτε υπόθεση αρχών — είναι μονοπάτι για προσωπική προβολή και εξουσία. Κάθε έννοια σοβαρότητας ή ηθικής έχει αντικατασταθεί από στρατηγική προσωπικής επιβίωσης και ανέλιξης.
Αν τελικά καταφέρει να «δώσει χέρια» με τον Μητσοτάκη, δεν θα μιλάμε για συνεργασία ή πολιτική συνεννόηση. Θα μιλάμε για το απόλυτο ξεγύμνωμα ενός πολιτικού που δεν έχει τίποτα κοινό με την αξιοπιστία, αλλά τα πάντα με την ευκαιριακή εξουσία. Και η ελληνική πολιτική σκηνή, δυστυχώς, παρακολουθεί.
