Γιατί η διαδικασία προκήρυξης της θέσεως δεν προχώρησε μέσω ΑΣΕΠ βάσει του σχετικού νόμου ;
Σε μια περίοδο που το δημόσιο σύστημα υγείας δοκιμάζεται καθημερινά και οι πολίτες μετρούν καθυστερήσεις, ελλείψεις και αυξανόμενα κόστη, η επιλογή της κυβέρνησης για την προσωρινή διοίκηση του ΕΟΠΥΥ μοιάζει λιγότερο με λύση και περισσότερο με πολιτικό deja vu.
Ο Αθανάσιος Ζαμάνης, διευθυντής του δικηγορικού γραφείου του Θάνου Πλεύρη, καλείται να αναλάβει τα ηνία ενός από τους πιο κρίσιμους οργανισμούς της χώρας.
Και κάπου εδώ ξεκινά το γνωστό ελληνικό ερώτημα: πρόκειται για αξιοκρατική επιλογή ή για μια ακόμη «βολική» τοποθέτηση;
Η κυβέρνηση θα σπεύσει να μιλήσει για εμπειρία, γνώση και ικανότητα διαχείρισης. Όμως η πραγματικότητα είναι πιο πεισματάρα. Όταν οι διορισμοί περιστρέφονται σταθερά γύρω από πρόσωπα με άμεσες πολιτικές ή προσωπικές διασυνδέσεις, η έννοια της ανεξαρτησίας των θεσμών μπαίνει αυτομάτως σε εισαγωγικά.
Ο ΕΟΠΥΥ δεν είναι μια δευτερεύουσα υπηρεσία. Είναι ο οργανισμός που επηρεάζει άμεσα εκατομμύρια ασφαλισμένους, γιατρούς, φαρμακοποιούς και παρόχους υγείας. Σε αυτό το περιβάλλον, η «προσωρινότητα» ενός διορισμού δεν μειώνει τη βαρύτητα της επιλογής — την κάνει ακόμη πιο ύποπτη, καθώς συχνά λειτουργεί ως προθάλαμος μονιμοποίησης.
Και ενώ οι πολίτες περιμένουν λύσεις για τις καθυστερήσεις στις αποζημιώσεις, για τις ελλείψεις σε υπηρεσίες και για την ενίσχυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας, η πολιτική ηγεσία φαίνεται να επενδύει ξανά στο γνώριμο μοντέλο των «ημετέρων».
Το ερώτημα δεν είναι προσωπικό. Είναι βαθιά θεσμικό. Πόσο ακόμη θα αντέχει το σύστημα να λειτουργεί με όρους πολιτικής εγγύτητας αντί για πραγματικής επάρκειας;
Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο λογαριασμός δεν πηγαίνει στους διορισμένους. Πηγαίνει στους πολίτες.
