Τα τελευταία χρόνια, η λεγόμενη «Ομάδα Αλήθειας» παρουσιάζεται περίπου ως ο άγρυπνος φρουρός της πολιτικής καθαρότητας στο διαδίκτυο. Στην πράξη, όμως, για πολλούς θυμίζει κάτι πολύ διαφορετικό: έναν καλοκουρδισμένο επικοινωνιακό μηχανισμό που λειτουργεί σχεδόν αποκλειστικά προς όφελος της κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας, ντυμένο με τον μανδύα της «αποκάλυψης της αλήθειας».
Με ύφος αυστηρού τιμητή, η ομάδα αυτή εμφανίζεται καθημερινά στα social media για να «αποκαταστήσει την αλήθεια». Περίεργο βέβαια που αυτή η αλήθεια καταλήγει σχεδόν πάντα να στοχεύει την αντιπολίτευση, ενώ σπάνια –έως ποτέ– δεν φαίνεται να ενοχλείται από κυβερνητικά λάθη, αστοχίες ή αντιφάσεις. Προφανώς πρόκειται για μια αξιοθαύμαστη σύμπτωση.
Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι μια τόσο «ανεξάρτητη» διαδικτυακή πρωτοβουλία φέρεται να έχει στενές σχέσεις με πρόσωπα της κυβερνητικής παράταξης και να κινείται στον ίδιο ακριβώς επικοινωνιακό ρυθμό με το κυβερνητικό αφήγημα. Για τους επικριτές της, η εικόνα είναι σαφής: δεν πρόκειται για κάποια αυθόρμητη ομάδα πολιτών που μάχεται για την αλήθεια, αλλά για έναν κομματικό μηχανισμό ψηφιακής επίθεσης που αναλαμβάνει τη βρώμικη δουλειά της πολιτικής αντιπαράθεσης στο διαδίκτυο.
Και βέβαια, το κερασάκι στην τούρτα είναι οι συζητήσεις και οι καταγγελίες που κατά καιρούς εμφανίζονται σχετικά με χρηματοδοτήσεις και διασυνδέσεις με κρατικούς πόρους. Αν ισχύουν όσα υποστηρίζουν οι επικριτές, τότε μιλάμε για ένα ακόμη ελληνικό παράδοξο: μια ομάδα που αυτοαποκαλείται «Αλήθεια», αλλά κατηγορείται ότι συντηρείται χάρη σε δημόσιο χρήμα για να υπερασπίζεται την εξουσία που το διαχειρίζεται.
Έτσι, πίσω από το βαρύγδουπο όνομα και το ηθικολογικό ύφος, πολλοί βλέπουν κάτι πολύ πιο πεζό: έναν ψηφιακό στρατό προπαγάνδας που βαφτίζει την κομματική υπεράσπιση «μάχη για την αλήθεια». Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο δείγμα πολιτικής ειρωνείας — όταν η «Αλήθεια» γίνεται το πιο βολικό εργαλείο της εξουσίας.
