Το αδιέξοδο του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει γίνει τόσο εκκωφαντικό, που η μοναδική πολιτική πρωτοβουλία που φαίνεται να απέμεινε είναι η… επαναπροβολή παλιών εξαγγελιών. Σαν κακοπαιγμένη επανάληψη τηλεοπτικής σειράς που κανείς δεν ζήτησε να ξαναδεί. Ανακοινώσεις που έχουν ήδη ανακοινωθεί, μέτρα που έχουν ήδη «μετρηθεί», υποσχέσεις που έχουν ήδη ξεθωριάσει.
Η κυβέρνηση του Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορούσε να αποτελεί υλικό πολιτικής σάτιρας, αν οι συνέπειές της δεν ήταν τόσο πραγματικές για μια κοινωνία που στενάζει από την ακρίβεια και τη συρρίκνωση του εισοδήματος. Η χώρα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι, αλλά το Μέγαρο Μαξίμου μοιάζει να έχει χαθεί σε κυκλικό κόμβο χωρίς έξοδο.
Στο Κυβερνητικό Συμβούλιο Οικονομικής Πολιτικής, ο πρωθυπουργός ανακάλυψε ξανά την… αύξηση του κατώτατου μισθού. Όχι σήμερα. Όχι άμεσα. Αλλά «στα τέλη Μαρτίου», όταν –όπως ενημέρωσε– θα το συζητήσουν. Δηλαδή, μια εξαγγελία για μελλοντική συζήτηση περί μελλοντικής αύξησης. Πολιτική τρίτης ανακύκλωσης. Χωρίς αριθμούς, χωρίς δεσμεύσεις, χωρίς τίποτα χειροπιαστό – εκτός από τη γνωστή ρητορική περί «μεταρρυθμίσεων».
Και επειδή η πραγματικότητα είναι κάπως άβολη, επιστρατεύτηκε η Τεχνητή Νοημοσύνη. Μια γενικόλογη αναφορά ότι «η AI θα αλλάξει τα πάντα», λες και το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας είναι η 4η βιομηχανική επανάσταση και όχι ο λογαριασμός στο σούπερ μάρκετ. Όταν δεν έχεις απαντήσεις για το παρόν, μιλάς αόριστα για το μέλλον. Κατά προτίμηση τεχνολογικό.
Το αποκορύφωμα, βέβαια, ήταν η διαβεβαίωση ότι οι καταναλωτές «έχουν ήδη δει μειώσεις στις τιμές των τροφίμων». Σε ποια χώρα ακριβώς; Σε ποια γειτονιά; Σε ποιο ράφι; Η απόσταση ανάμεσα στις δηλώσεις και στην καθημερινότητα έχει πια αποκτήσει γεωγραφικά χαρακτηριστικά. Η εξαγγελία δημιουργίας Ανεξάρτητης Αρχής για τον Καταναλωτή παρουσιάστηκε περίπου ως τομή ιστορικών διαστάσεων, λες και το πρόβλημα είναι η… κατανόηση του τι συμβαίνει στην αγορά και όχι το ίδιο το κόστος ζωής.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο πρωθυπουργός επέμεινε ότι οι πολίτες «αντιλαμβάνονται» το αποτύπωμα των φορολογικών μειώσεων στο διαθέσιμο εισόδημά τους. Προφανώς το αντιλαμβάνονται με τον ίδιο τρόπο που αντιλαμβάνονται και τις «μειώσεις» στα τρόφιμα: θεωρητικά. Στα χαρτιά. Στους πίνακες του Προϋπολογισμού. Γιατί στην πράξη, η «απαρέγκλιτη εκτέλεση» μεταφράζεται σε αφαίμαξη με λογιστική ευγένεια.
Το πρόβλημα δεν είναι απλώς η επικοινωνιακή κόπωση. Είναι ότι πίσω από τις επαναλήψεις, τις υπεκφυγές και τις φουτουριστικές αναφορές δεν φαίνεται να υπάρχει πολιτικό σχέδιο που να αγγίζει την κοινωνική πραγματικότητα. Όταν ο πρωθυπουργός ανακοινώνει ξανά τα ίδια, διαβεβαιώνει για μια εικόνα που κανείς δεν βλέπει και μεταθέτει τα πάντα για «αργότερα», τότε δεν μιλάμε για στρατηγική. Μιλάμε για πολιτική εξάντληση.
Και κάπως έτσι, από τον ρόλο του «μεταρρυθμιστή», απομένει μόνο ο τίτλος. Γιατί όταν η κοινωνία πιέζεται και η κυβέρνηση απαντά με déjà vu, τότε πράγματι δεν του έμεινε κάτι του «πρωθυπουργού».
