Λιγότερο ως μήνυμα ενότητας και περισσότερο ως δημόσιο «τράβηγμα αυτιού» προς τους αγρότες εξελίχθηκε το φετινό πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του πρωθυπουργού, το οποίο δημοσιεύθηκε σε μορφή βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ενώ σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε εξέλιξη κινητοποιήσεις πρωτοφανούς μαζικότητας και μαχητικότητας από τον αγροτικό κόσμο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να τις χαρακτηρίσει ως «μπλόκα κατά της κοινωνίας», επαναφέροντας το γνώριμο κυβερνητικό αφήγημα ότι «η πολιτεία έχει ήδη ανταποκριθεί στα περισσότερα αιτήματα των αγροτών».
Μέσα σε ένα γενικόλογο πλαίσιο αναφορών σε «παθογένειες που πρέπει να νικηθούν», ο πρωτογενής τομέας εντάχθηκε αποσπασματικά στην ομιλία, όχι ως πεδίο ουσιαστικού διαλόγου, αλλά ως παράδειγμα προβλήματος που –κατά την κυβερνητική οπτική– επιμένει αδικαιολόγητα, παρά τις υποτιθέμενες λύσεις που έχουν δοθεί.
Παράλληλα, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε την εκκίνηση της διαδικασίας Συνταγματικής Αναθεώρησης, απευθύνοντας κάλεσμα συναίνεσης προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Με εμφανώς αξιολογικό τόνο, προειδοποίησε ότι η συγκεκριμένη διαδικασία θα αποτελέσει «τεστ ωριμότητας, συνέπειας και επάρκειας» για τις πολιτικές δυνάμεις, μεταθέτοντας εκ των προτέρων το βάρος της ευθύνης σε όσους ενδεχομένως διαφωνήσουν.
Κατά τα λοιπά, το μήνυμα κινήθηκε στη γνωστή τροχιά απολογισμού κυβερνητικών πολιτικών, με αναφορές στη φορολογική μεταρρύθμιση, στις παρεμβάσεις στην Υγεία και την Παιδεία, στη γεωπολιτική αναβάθμιση της χώρας και στην ενίσχυση της άμυνας, παρουσιάζοντας μια εικόνα προόδου που, όπως παραδέχθηκε εμμέσως ο ίδιος, συνυπάρχει με «καθυστερήσεις και λάθη».
Ωστόσο, η διχοτομική προσέγγιση ανάμεσα στη «σοβαρότητα» της κυβέρνησης και τη «φωνή» όσων αντιδρούν, καθώς και η σαφής αποδοκιμασία των κοινωνικών κινητοποιήσεων, άφησαν έντονο πολιτικό αποτύπωμα σε ένα μήνυμα που παραδοσιακά επιχειρεί να λειτουργήσει ενοποιητικά.
Έτσι, πίσω από τις ευχές για υγεία, ευημερία και αισιοδοξία για το 2026, αναδείχθηκε μια σαφής πολιτική γραμμή: συνέχιση της ίδιας πορείας, μηδενική ανοχή στις κοινωνικές πιέσεις και απαίτηση συναίνεσης στις μεγάλες θεσμικές αλλαγές, με τον πήχη της ευθύνης να τίθεται μονομερώς στους «άλλους».
