Ο Γιώργος Μυλωνάκης είναι μια από αυτές τις φιγούρες της πολιτικής που, ενώ δεν κάνουν θόρυβο, μυρίζουν από μακριά σαν το ξινισμένο φαγητό στο πίσω μέρος του ψυγείου. Δεν φωνάζει, δεν βρίζει, δεν απειλεί. Απλώς… δίνει εντολές. Και, όπως φάνηκε, όταν δεν του αρέσει κάτι –π.χ. ένας δικαστής που τολμά να λειτουργεί ως δικαστής– απλώς τον “απομακρύνει”. Δηλαδή τον καρατομεί, με την ψυχρότητα που κάποιος πετάει ληγμένο γιαούρτι στα σκουπίδια.
Μπροστά στον ΟΠΕΚΕΠΕ, το Χόλιγουντ ζηλεύει. Δεν είναι σκάνδαλο, είναι σινεμά για γερά στομάχια. Έχουμε “υπαλλήλους-θρύλους” με προσωνύμια τύπου “Υπέρτατη”, 20 ποινικά αδικήματα να πηγαινοέρχονται, διορισμούς με μηδενικά προσόντα, ευρωπαϊκούς εισαγγελείς που “ξεχνάνε” να ελέγξουν κρίσιμα έτη και από πάνω τους… ο Μυλωνάκης. Ήσυχος, σιωπηλός, σαν υπεύθυνος βάρδιας σε παράνομο καζίνο που παριστάνει πως “δεν ξέρει τίποτα”.
Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος, αυτό το θεσμικό φαινόμενο, κατάφερε να απομακρύνει πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ επειδή –άκουσον άκουσον– δεν μπορούσε να δεχτεί μια κατηγορία-κατασκευασμένο ανέκδοτο, σύμφωνα με τα λόγια του. Ο Σαλάτας είπε: “Είμαι δικαστής, δεν μπορώ να με καταστήσω ένοχο”.
Φυσικά, ο Μυλωνάκης δεν εντυπωσιάστηκε. Δεν τον ένοιαξε.
Προφανώς, στον κόσμο του Μυλωνάκη, η εντιμότητα είναι πρόβλημα.
Όταν ξεκίνησε η εξεταστική, υπήρχε μια μικρή ελπίδα πως ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ θα εμφανιστεί και θα πει κάτι –οτιδήποτε– για να εξηγήσει τον ρόλο του. Αντί αυτού, αποφάσισε να το παίξει Πικάσο της αποφυγής, αποφεύγοντας καταθέσεις, υπομνήματα, ακόμη και την ύπαρξή του γενικά. Πιο εξαφανισμένος κι απ’ τον Σνούπι όταν σφυρίζεις για φαγητό και έχει κάνει ζημιά.
Είναι τόσο “ανεξάρτητος” από την πραγματικότητα, που σε κάνει να αναρωτιέσαι:
Μήπως τελικά δεν είναι υφυπουργός, αλλά φάντασμα;
Μήπως ο τίτλος “παρά τω Πρωθυπουργώ” σημαίνει κυριολεκτικά “παραφυλάω στη γωνία για να κάνω τα θελήματα χωρίς αποδείξεις”;
Η κυβέρνηση –αντί να τον απομακρύνει– έβγαλε non paper, λες και βρισκόμαστε σε γραφείο δημόσιας σχέσης του Netflix. Ξεφτιλίστηκε η κοινοβουλευτική διαδικασία, παρακάμφθηκε η δικαιοσύνη και, φυσικά, ο ίδιος ο Μυλωνάκης παραμένει στη θέση του, σαν γλαστράκι που δεν ποτίζεις αλλά δεν πεθαίνει ποτέ. Τόσο αμετακίνητος, που αν βάλεις δίπλα του μια κολώνα της ΔΕΗ, η κολώνα θα νιώσει επισφαλής.
Μέσα σ’ όλα, ζητήθηκε μέχρι και η αφαίρεσή του από τη λίστα μαρτύρων. Γιατί; Μα γιατί αλλιώς μπορεί να αναγκαστεί να πει κάτι αληθινό. Και αυτό, στον κόσμο της σημερινής διακυβέρνησης, είναι επικίνδυνο.
Ας μην ξεχνάμε: όταν ένας άνθρωπος παραιτείται επειδή είπε την αλήθεια, και ο άλλος μένει στη θέση του επειδή την απέκρυψε, τότε έχουμε σταματήσει να μιλάμε για κράτος. Μιλάμε για οργανωμένη παρεούλα με κανονισμό σιωπής.
Κι ενώ όλα αυτά εξελίσσονται, ο Μυλωνάκης δεν κάνει απολύτως τίποτα. Δεν νιώθει καν την ανάγκη να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Όχι επειδή είναι υπεράνω. Αλλά επειδή ξέρει ότι δεν θα τον ακουμπήσει κανείς. Είναι φτιαγμένος από το υλικό των πολιτικών που επιβιώνουν σε οποιοδήποτε σκάνδαλο, αρκεί να μη βγάλουν κιχ. Είναι το είδος που μετατρέπει τη σιωπή σε ασπίδα, την απουσία σε τακτική, και τη θεσμική αλητεία σε “πολιτικό ρεαλισμό”.
Το πιο τραγικό –και αστείο ταυτόχρονα– είναι πως όλα αυτά συμβαίνουν σε έναν οργανισμό πληρωμών. Δηλαδή, εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει απόλυτη διαφάνεια, έχουμε θέατρο σκιών. Και πίσω από τη σκιά, κρατώντας το ψαλίδι για να κόβει κεφάλια, να σβήνει πρόσωπα και να προστατεύει τους “δικούς μας”, ο Γιώργος Μυλωνάκης.
Ο αόρατος συντονιστής της παρακμής.Ο ΟΠΕΚΕΠΕ μπορεί να διανέμει ευρωπαϊκά κονδύλια, αλλά στην πραγματικότητα είναι θησαυροφυλάκιο βολέματος, συγκάλυψης και ρουσφετιού.
Και ο Γιώργος Μυλωνάκης δεν είναι ένας απλός παίκτης αυτού του μηχανισμού.
Είναι ο βασιλιάς του PowerPoint που δεν άνοιξε ποτέ, ο μαέστρος της σιωπής, ο πολιτικός που κάνει δουλειά… χωρίς να φαίνεται – αλλά πάντα με ακρίβεια νυχιού που ξύνει θεσμούς.
Μόνο που, αυτή τη φορά, ο κόσμος βλέπει. Και γελάει. Και εξοργίζεται. Και περιμένει.
Γιατί αν ο Μυλωνάκης είναι το μέλλον της πολιτικής, τότε κάποιος έχει πατήσει fast-forward στην παρακμή.
