Αναβλήθηκε, λέει, η συνάντηση Μητσοτάκη – Ερντογάν. Κι όχι για κανέναν σοβαρό λόγο, ας πούμε επειδή ξέσπασε κάνα διπλωματικό επεισόδιο, ή γιατί κατέβηκε ξαφνικά ο Πούτιν από ελικόπτερο στη μέση του Μανχάταν. Όχι. Απλά, ο Ρετζέπ είχε κάτι άλλο να κάνει. Κάτι πιο σοβαρό. Είχε καλεσμένο τραπέζι. Ο Τραμπ, λέει, κάλεσε όλους τους ηγέτες των μουσουλμανικών και αραβικών χωρών για ένα μικρό gathering, έτσι να τα πούνε σαν άνθρωποι. Και ο Ερντογάν είπε «παιδιά, δεν μπορώ, έχω φαγητό».
Η ελληνική αντιπροσωπεία πάγωσε. Είχαν τυπώσει σημειώσεις, φορέσει τα καλά τους, βάλει χαρτομάντηλο στο πέτο – και τώρα κάθονταν στο λόμπι κοιτώντας το ρολόι. Πού είναι ο Ρετζέπ; Ο Ρετζέπ τρώει μπακλαβά με τον Ντόναλντ. Πίνει αριάνι σε ποτήρι σαμπάνιας και μοιράζεται με τον Εμίρη του Κατάρ το τελευταίο κομμάτι καζάν ντιπί. Μια γλυκιά προτεραιότητα.
Ο Μητσοτάκης, από την άλλη, κατέληξε να κάνει μικρές διπλωματικές συναντήσεις με κάτι τύπους που οι περισσότεροι νομίζουν ότι είναι πρωτεύουσες. Ο πρόεδρος της Υεμένης, ο πρόεδρος της Σιέρα Λεόνε, ένας τύπος που νομίζεις ότι είναι ταξιτζής αλλά έχει κάρτα που λέει “Πρέσβης”. Όλοι ευγενικοί, όλοι χαμογελαστοί, αλλά κανείς δεν πρόκειται να στείλει ερευνητικό σκάφος στα ανοιχτά του Καστελόριζου.
Η τουρκική πλευρά έστειλε ένα μήνυμα του στιλ «παιδιά, να το κάνουμε μια άλλη μέρα, μας προέκυψε κάτι». Σαν να ακυρώνεις καφέ στο φίλο σου επειδή έσκασε μύτη ξαφνικά ο κολλητός σου απ’ το στρατό. Και εμείς είπαμε “φυσικά, δεν υπάρχει πρόβλημα”, και μετά μπήκαμε τουαλέτα και ουρλιάξαμε βουβά μέσα από ένα χαμόγελο δημοκρατικού πολιτισμού.
Δεν είναι η πρώτη φορά που ακυρώνεται τέτοια συνάντηση, αλλά αυτή τη φορά έχει ένα πιο βαρύ άρωμα. Σαν να κάναμε πρόβα για τανγκό και ο άλλος έφυγε για ζεϊμπέκικο. Κι εμείς μείναμε με τη φιγούρα στον αέρα και τα χαρτιά της ατζέντας να τα παίρνει ο κλιματισμός.
Είναι από αυτές τις στιγμές που δεν ξέρεις αν πρέπει να γελάσεις ή να σπάσεις το γραφείο σου με έναν κατάλογο του ΟΗΕ. Από τη μία θες να πεις “έλα μωρέ, δεν έγινε και τίποτα”, κι από την άλλη θυμάσαι ότι όλη η Ανατολική Μεσόγειος κρέμεται από αυτές τις συναντήσεις και κάθε αναβολή σε πάει ένα βήμα πιο κοντά στο “έλα μωρέ, έγινε κάτι τελικά”.
Και μέσα σ’ όλα, ο Τραμπ. Ο Τραμπ που δεν είναι καν πρόεδρος. Ο Τραμπ που τρώει σουτζουκάκια διπλωματίας και ταΐζει γεωπολιτική κουρκουμπίνια. Ο Τραμπ που με ένα “you’re invited” καταφέρνει να ακυρώσει ελληνοτουρκική συνάντηση λες και είναι γενέθλια με θεματική “Mid-East & Mint”.
Κάπου σε μια γωνιά, ο Έλληνας διπλωμάτης κοιτάει το άδειο τραπέζι, το στυλό που δεν υπέγραψε τίποτα, και ένα κουτί γλυκά που έφεραν για δωράκι. Το ανοίγει. Μπακλαβάς. Κρυώνει. Δεν τρώγεται. Σαν την εξωτερική πολιτική μας.
