Ο νέος Κρατικός Προϋπολογισμός για το 2026, που κατέθεσε ο Υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης, παρουσιάζεται ως «καινοτόμος» και «ψηφιακά φιλικός», αλλά στην πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με μια καλογραμμένη προπαγανδιστική ανακοίνωση παρά με ένα εργαλείο ουσιαστικού σχεδιασμού της οικονομίας.
Η προβολή των αριθμών για ανάπτυξη, επενδύσεις και μείωση χρέους δίνει την εντύπωση ότι όλα βαίνουν καλώς, ενώ παραλείπεται εντελώς η συζήτηση για τις βαθιές κοινωνικές ανισότητες, τη φτωχοποίηση των νοικοκυριών και την καθημερινή πίεση στους εργαζόμενους.
Τα περί «σταθερής ανάπτυξης» και «χαμηλής ανεργίας» μοιάζουν με ρητορικά πυροτεχνήματα. Οι προβλέψεις για ανάπτυξη 2,4% το 2026 και οριακή μείωση της ανεργίας αγνοούν πλήρως τις πραγματικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι πολίτες στην αγορά εργασίας: ευέλικτες μορφές απασχόλησης, χαμηλοί μισθοί και ανασφάλεια για εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους.
Η προώθηση των «φορολογικών μεταρρυθμίσεων» εμφανίζεται ως μεγάλη επιτυχία, αλλά στην ουσία αφορά περιορισμένες ομάδες και μέτρα που δεν αγγίζουν τις βαθύτερες στρώσεις της κοινωνίας. Η μείωση του ΕΝΦΙΑ για οικισμούς έως 1.500 κατοίκους και η μείωση ΦΠΑ σε ακριτικά νησιά μοιάζουν περισσότερο με επικοινωνιακά τεχνάσματα παρά με ουσιαστική στήριξη των πολιτών. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες για το κράτος και τα δημοσιονομικά δεν εξετάζονται σοβαρά, ενώ η έμφαση δίνεται αποκλειστικά σε θετικά νούμερα για επικοινωνιακούς λόγους.
Οι επενδύσεις και η «αύξηση των δημοσίων επενδύσεων» παρουσιάζονται ως πανάκεια, αγνοώντας ότι μεγάλο μέρος των πόρων δεν μεταφράζεται σε πραγματική ανάπτυξη για την κοινωνία, αλλά τροφοδοτεί γραφειοκρατικά σχέδια και έργα χωρίς άμεσο όφελος για τον πολίτη. Τα μεγάλα λόγια για «σταθερότητα» και «αναβάθμιση του αξιόχρεου» μοιάζουν περισσότερο με φιέστα για διεθνείς οίκους αξιολόγησης παρά με στρατηγικό σχέδιο που βελτιώνει τη ζωή των Ελλήνων.
Συνολικά, ο Προϋπολογισμός του 2026 διαβάζεται περισσότερο ως επικοινωνιακό τρικ παρά ως πραγματικό εργαλείο οικονομικής πολιτικής. Το όλο αφήγημα στηρίζεται σε επιλεγμένα θετικά νούμερα και «υποσχέσεις ανάπτυξης», αγνοώντας τις βαθύτερες ανισότητες, την καθημερινή πίεση των πολιτών και την αβεβαιότητα που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία και οικονομία.
