Η ανακοίνωση του Στέφανου Κασσελάκη για τη μετονομασία του «Κινήματος Δημοκρατίας» σε «Δημοκράτες – Προοδευτικό Κέντρο» παρουσιάστηκε ως ιστορική τομή. Στην πράξη, όμως, μοιάζει περισσότερο με μια επικοινωνιακή ανασύνταξη παρά με ουσιαστική πολιτική πρωτοβουλία.
Το 71,8% που επικαλείται ως ισχυρή νομιμοποίηση αφορά μια εσωκομματική διαδικασία — όχι την κοινωνία. Η κοινωνία δεν πείθεται από αλλαγές τίτλων, αλλά από καθαρές θέσεις, σταθερή στρατηγική και πολιτική αξιοπιστία. Και αυτά δεν διασφαλίζονται με έναν νέο λογότυπο.
Η ρητορική περί «ενότητας, διεύρυνσης και προοπτικής» είναι γνώριμη και πολυχρησιμοποιημένη στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Το ερώτημα παραμένει: ποιο είναι το συγκεκριμένο πολιτικό στίγμα; Ποιες είναι οι σαφείς προγραμματικές δεσμεύσεις; Ποια η διαφοροποίηση από όσα ήδη υπάρχουν στον χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς;
Η επιλογή ενός γενικού και πολιτικά «ασφαλούς» ονόματος, όπως «Προοδευτικό Κέντρο», μοιάζει περισσότερο με απόπειρα διεύρυνσης μέσω ασάφειας. Όταν όλα χωρούν, τελικά δεν ξεχωρίζει τίποτα. Η πολιτική ταυτότητα δεν οικοδομείται με γενικόλογες διακηρύξεις περί «θεσμικής σοβαρότητας» και «μεταρρυθμιστικής τόλμης», αλλά με συνέπεια λόγων και πράξεων.
Αν η αλλαγή ονόματος αποτελεί το «επόμενο κεφάλαιο», τότε η ουσία του βιβλίου παραμένει ασαφής. Σε μια περίοδο όπου οι πολίτες αναζητούν σταθερότητα, αξιοπιστία και καθαρό πολιτικό προσανατολισμό, οι συμβολικές κινήσεις δεν αρκούν.
Η πολιτική δεν κρίνεται από το branding. Κρίνεται από το περιεχόμενο. Και αυτό μένει ακόμη να αποδειχθεί.
