Η έγκριση των αυξήσεων στα τιμολόγια της ΕΥΔΑΠ από το 2026 δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική ρύθμιση, αλλά μια σαφή πολιτική επιλογή με κοινωνικές συνέπειες. Παρά τις διαβεβαιώσεις περί «αναγκαίας αναπροσαρμογής», το κόστος της πολυετούς αδράνειας και των στρατηγικών επιλογών μετακυλίεται για ακόμη μία φορά στα νοικοκυριά.
Η επίκληση της λειψυδρίας και της κλιματικής κρίσης λειτουργεί περισσότερο ως άλλοθι, παρά ως επαρκής εξήγηση. Η ΕΥΔΑΠ και το κράτος γνώριζαν εδώ και δεκαετίες τη γήρανση των δικτύων, τις αυξημένες απώλειες νερού και τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής. Παρ’ όλα αυτά, οι απαραίτητες επενδύσεις δεν υλοποιήθηκαν έγκαιρα, με αποτέλεσμα σήμερα να παρουσιάζονται ως «επείγουσες» και να χρηματοδοτούνται μέσω αυξήσεων στους λογαριασμούς των πολιτών.
Ιδιαίτερα προβληματικό είναι το γεγονός ότι, ενώ τα τιμολόγια παρέμειναν αμετάβλητα για χρόνια, η ΕΥΔΑΠ κατέγραφε κερδοφορία και μοίραζε μερίσματα, χωρίς να προχωρήσει στον απαιτούμενο εκσυγχρονισμό των υποδομών. Αντί οι επενδύσεις να χρηματοδοτηθούν από τα ίδια κεφάλαια της εταιρείας ή από τον κρατικό προϋπολογισμό, επιλέγεται η εύκολη λύση της επιβάρυνσης των καταναλωτών.
Η κυβερνητική ευθύνη είναι εξίσου σαφής. Το νερό, αν και χαρακτηρίζεται δημόσιο αγαθό, αντιμετωπίζεται στην πράξη με λογικές ανταποδοτικότητας που προσομοιάζουν σε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Η έγκριση των αυξήσεων από τη ΡΑΑΕΥ δεν αναιρεί το πολιτικό σκέλος της απόφασης, αλλά το νομιμοποιεί θεσμικά, μεταφέροντας το βάρος της χρηματοδότησης βασικών υποδομών στους πολίτες.
Ακόμη και η εξαίρεση ορισμένων κοινωνικών ομάδων δεν αναιρεί τη συνολική εικόνα. Η πλειονότητα των νοικοκυριών καλείται να πληρώσει περισσότερα για μια υπηρεσία που θεωρητικά θα έπρεπε να διασφαλίζεται καθολικά, χωρίς πρόσθετα βάρη, ειδικά σε μια περίοδο ακρίβειας και συρρίκνωσης του διαθέσιμου εισοδήματος.
Τέλος, το επιχείρημα ότι το νερό στην Αττική παραμένει «φθηνότερο σε σύγκριση με άλλες ευρωπαϊκές πόλεις» αγνοεί τις εγχώριες οικονομικές συνθήκες και τα πραγματικά εισοδήματα των πολιτών. Η σύγκριση τιμών χωρίς σύγκριση αγοραστικής δύναμης δεν αποτελεί επαρκή δικαιολογία για νέες αυξήσεις.
Η αναπροσαρμογή των τιμολογίων της ΕΥΔΑΠ αναδεικνύει ένα βαθύτερο πρόβλημα: τη διαχρονική απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού για τη διαχείριση ενός κρίσιμου δημόσιου αγαθού. Και για αυτή την απουσία, την ευθύνη δεν την φέρουν οι πολίτες, αλλά η διοίκηση της ΕΥΔΑΠ και η εκάστοτε κυβέρνηση που την εποπτεύει.
