Οι πρόσφατες δηλώσεις της Ντόρας Μπακογιάννη για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και την υπόθεση «Φραπέ» δεν είναι απλώς μια αμήχανη προσπάθεια απολογίας· είναι μια ωμή παραδοχή ότι η κυβέρνηση κουβαλάει βαρίδια που πλέον δεν κρύβονται κάτω από το χαλί. Όταν μια έμπειρη πολιτικός χαρακτηρίζει τον ΟΠΕΚΕΠΕ «ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μας» και παραδέχεται ότι αυτό το λάθος μπορεί να κοστίσει στην κάλπη, το πολιτικό σύστημα οφείλει να σταματήσει να παριστάνει ότι δεν βλέπει τον ελέφαντα στο δωμάτιο.
Γιατί; Διότι μιλάμε για έναν οργανισμό που —σύμφωνα και με την ίδια— υπήρξε πεδίο «οργανωμένης προσπάθειας να βγάλουν κάποιοι λεφτά». Δεν πρόκειται για «διοικητικά προβλήματα»· πρόκειται για μια δομή που, εδώ και χρόνια, λειτουργεί με τρόπο που υπονομεύει την αξιοπιστία της χώρας, την εμπιστοσύνη των αγροτών και την έννοια της χρηστής διοίκησης.
Και μέσα σε αυτή την καταιγίδα, αντί να εστιάσουμε στην ουσία, αναλωνόμαστε σε συγγενικές σχέσεις, κουμπαριές, και σε μια πολιτική αντιπαράθεση όπου το επιχείρημα «στην Κρήτη όλοι είναι κουμπάροι» παρουσιάζεται ως δήλωση πολιτικής σοβαρότητας. Όπως και να το δει κανείς, αυτή η ρητορική δείχνει μια βαθιά απομάκρυνση από το πραγματικό πρόβλημα: την ανάγκη διαφάνειας, λογοδοσίας και θεσμικής προστασίας ενός οργανισμού που διαχειρίζεται τεράστιους πόρους.
Η επίκληση του παρελθόντος με σαρκαστικές νύξεις περί «κουτόφραγκων» δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αναδεικνύει μια νοοτροπία που συνεχίζει να στοιχειώνει την ελληνική διοίκηση. Αντί για αναλυτική παραδοχή ευθυνών, βλέπουμε μια προσπάθεια να μετατεθεί η συζήτηση από το σήμερα στο χθες — σαν να αρκεί αυτό για να ξεπλύνει τις ευθύνες της τωρινής διαχείρισης.
Η αλήθεια όμως είναι απλή:
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν κατέρρευσε τώρα. Απλώς τώρα, για πρώτη φορά, παραδέχονται δημοσίως ότι κάτι σάπιο υπήρχε — και υπάρχει — στο βασίλειο της διαχείρισης των αγροτικών ενισχύσεων.
Αν κάποιοι περίμεναν μια καθαρή, θαρραλέα αυτοκριτική από την κυβέρνηση, μάλλον θα περιμένουν πολύ. Η σημερινή στάση δείχνει περισσότερο έναν πολιτικό μηχανισμό που φοβάται το πολιτικό κόστος παρά έναν μηχανισμό που θέλει να καθαρίσει τα του οίκου του.
Και αυτό, πράγματι, όπως είπε η κ. Μπακογιάννη, μπορεί να το πληρώσουν στην κάλπη.
Γιατί οι αγρότες δεν ξεχνούν, η κοινωνία κουράστηκε από δικαιολογίες και η πολιτική αξιοπιστία δεν ξαναχτίζεται με κουμπαριές και τηλεοπτικούς υπαινιγμούς, αλλά με πράξεις.
