Υπάρχει ένα πολύ ιδιαίτερο ταλέντο στη δημόσια ζωή: η ικανότητα να δίνεις γενναιόδωρες συμβουλές για το πώς πρέπει οι άλλοι να είναι γενναιόδωροι. Είναι μια τέχνη σχεδόν φιλοσοφική. Δεν απαιτεί λεφτά, μόνο ύφος, κάμερες και μια καλή δόση ηθικολογίας.
Και πράγματι, τίποτε δεν συγκινεί περισσότερο από έναν εύπορο άνθρωπο που εξηγεί στους υπόλοιπους πόσο σημαντικό είναι να «επιστρέφουν στην κοινωνία». Το λέει με σοβαρότητα, με στόμφο, με εκείνο το βλέμμα που θυμίζει καθηγητή που διδάσκει ηθική σε αμφιθέατρο γεμάτο φοιτητές. Μόνο που εδώ το μάθημα είναι απλό: δώστε εσείς.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πώς κάποιοι καταφέρνουν να μιλούν ασταμάτητα για την αξία της προσφοράς, χωρίς να χρειαστεί να μπουν στην άβολη διαδικασία να ανοίξουν το πορτοφόλι τους. Η θεωρία της φιλανθρωπίας διδάσκεται άψογα. Η πράξη, βέβαια, παραμένει ένα προαιρετικό μάθημα — και μάλλον όχι ιδιαίτερα δημοφιλές.
Η εικόνα είναι σχεδόν κωμική: ένας άνθρωπος με οικονομική άνεση να εξηγεί στους υπόλοιπους πόσο σημαντικό είναι να μοιράζονται τον πλούτο τους. Σαν σεμινάριο γενναιοδωρίας… από κάποιον που κρατάει το πορτοφόλι του με την ίδια αποφασιστικότητα που ένας ναυαγός κρατάει το σωσίβιο.
Και φυσικά, όλα αυτά συνοδεύονται από μεγάλες λέξεις: «πατρίδα», «ευθύνη», «παράδοση ευεργετών». Όμορφες λέξεις, βαριές, ιστορικές. Λέξεις που ακούγονται υπέροχα στα μικρόφωνα και ακόμη καλύτερα στα δελτία ειδήσεων.
Μόνο που η πραγματική ευεργεσία δεν χρειάζεται τόσο θόρυβο. Δεν απαιτεί ομιλίες, συμβουλές και ηθικά κηρύγματα. Συνήθως συμβαίνει αθόρυβα, χωρίς χειροκροτήματα και χωρίς φωτογραφίες.
Αλλά αυτό, βέβαια, έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα: δεν επιτρέπει σε κανέναν να δώσει μαθήματα γενναιοδωρίας… ενώ ταυτόχρονα κρατάει και το πορτοφόλι του ερμητικά κλειστό.
