Φαίνεται πως η κυβέρνηση αποφάσισε ότι τα σχολεία δεν χρειάζονται πλέον χρηματοδότηση, σωστή οργάνωση ή έστω έστω κάποιον θεσμό που να τα στηρίζει. Η κατάργηση των σχολικών επιτροπών δεν είναι τυχαίο «παράπτωμα», αλλά πολιτική επιλογή: ένα ακόμη βήμα προς την πλήρη αποδόμηση της δημόσιας εκπαίδευσης. Με άλλα λόγια, «ας πάνε τα παιδιά όπως θέλουν, εμείς είμαστε καλυμμένοι».
Αν κάποιος αναρωτιόταν πώς θα επιβιώσουν τα σχολεία με υποχρηματοδότηση, επιπλέον βάρη και χωρίς βασικούς πυλώνες στήριξης, η κυβέρνηση απαντά με τον πιο… δημιουργικό τρόπο: «Μαζέψτε χορηγούς, ελέγξτε εκπροσώπους και αφήστε τους πολίτες να τα βγάλουν πέρα». Η κρατική ευθύνη για τη χρηματοδότηση; Χαμένη. Το ενιαίο σχολείο; Στο όνειρο του παρελθόντος.
Κι επειδή πάντα υπάρχει χώρος για «βελτιώσεις», έρχεται και η διάταξη για το πειθαρχικό των δημοσίων υπαλλήλων: ένα λεπτό «φρεσκάρισμα», που όμως αφήνει σε ισχύ όλο το αντεργατικό νομοθετικό πλαίσιο. Με άλλα λόγια, οι εργαζόμενοι μπορούν να εργάζονται σιωπηλά, να μην μιλάνε για τα προβλήματα και φυσικά να φοβούνται ακόμη και να συμμετάσχουν σε απεργία. Η «δημοκρατία» σε πλήρη δράση.
Με λίγα λόγια, η κυβέρνηση έχει μετατρέψει την παιδεία σε ένα πεδίο πειραματισμού, όπου οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί καλούνται να βρουν λύσεις σε προβλήματα που η ίδια προκαλεί. Ένα σχολείο χωρίς χρήματα, χωρίς υποστήριξη και χωρίς βασικούς πυλώνες λειτουργίας είναι η «επιτυχία» που διαφημίζεται ως πολιτική υπευθυνότητα.
