Την ώρα που η γεωπολιτική αστάθεια στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται και οι επιπτώσεις της αγγίζουν άμεσα την Ευρώπη, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει να παρουσιάζει την εξωτερική της πολιτική ως υπόδειγμα σοβαρότητας και διεθνούς αξιοπιστίας. Το ερώτημα, ωστόσο, παραμένει: πρόκειται για ουσία ή για μια καλά σκηνοθετημένη εικόνα;
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιμένει να μιλά για «ενισχυμένο ρόλο» της Ελλάδας, την ώρα που η χώρα φαίνεται να ακολουθεί μάλλον παθητικά τις εξελίξεις, ευθυγραμμιζόμενη πλήρως με τις επιλογές ισχυρότερων συμμάχων, χωρίς σαφή εθνική στρατηγική που να ξεχωρίζει. Η διαρκής επίκληση της «αξιοπιστίας στο εξωτερικό» μοιάζει περισσότερο με επικοινωνιακό σύνθημα παρά με απτό διπλωματικό αποτέλεσμα.
Την ίδια στιγμή, η Ευρώπη εμφανίζεται ανέτοιμη να διαχειριστεί μια κρίση που ήδη επηρεάζει την ενέργεια, την οικονομία και την ασφάλεια. Και ενώ γίνεται λόγος για «ενότητα» στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, στην πράξη κυριαρχεί η αμηχανία και η έλλειψη συντονισμού. Η ελληνική κυβέρνηση, αντί να διεκδικήσει ενεργό ρόλο με πρωτοβουλίες ουσίας, αρκείται σε γενικόλογες τοποθετήσεις περί συνεργασίας και αλληλεγγύης.
Ακόμη πιο προβληματική είναι η προσέγγιση στο ενεργειακό ζήτημα. Παρά τις προειδοποιήσεις για νέο κύμα αυξήσεων, οι προτάσεις περιορίζονται σε ευχολόγια περί «εργαλειοθηκών» και προσωρινών μέτρων, χωρίς μια μακροπρόθεσμη στρατηγική που να θωρακίζει πραγματικά την οικονομία και τα νοικοκυριά.
Και ενώ παρουσιάζονται ως επιτυχίες οι επιχειρήσεις επαναπατρισμού ή η συμμετοχή σε διεθνείς αποστολές, αποφεύγεται συστηματικά η ουσιαστική συζήτηση: ποια είναι τελικά η θέση της Ελλάδας σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία; Ποια είναι τα όρια της εμπλοκής της και ποιο το όφελος για τους πολίτες;
Η εξωτερική πολιτική δεν είναι μόνο δηλώσεις, φωτογραφίες και συμμετοχή σε συνόδους. Είναι στρατηγική, διαπραγμάτευση και, κυρίως, αποτέλεσμα. Και σε αυτό το επίπεδο, η εικόνα που παρουσιάζεται απέχει αρκετά από την πραγματικότητα που βιώνουν οι πολίτες.
