Η Ελλάδα συρρικνώνεται. Ο πληθυσμός λιγοστεύει, οι νέοι φεύγουν, οι γονείς γερνούν κι οι πολιτικοί μας… υπόσχονται. Κάποτε οι αυλές γέμιζαν παιδικές φωνές· σήμερα γεμίζουν με συνθήματα προεκλογικών εκστρατειών και “οράματα” ανάπτυξης. Στατιστικές, αριθμοί, δείκτες: 1,3 παιδιά ανά γυναίκα, 500.000 λιγότεροι πολίτες σε μια δεκαετία, περισσότεροι ηλικιωμένοι απ’ ό,τι παιδιά. Η Ελλάδα μετατρέπεται σε δημογραφικό μουσείο, όπου οι εκθέματα είναι… οι τελευταίοι νέοι που έμειναν.
Και ποιος φταίει; Μα φυσικά το “DNA του Έλληνα”, θα μας πουν κάποιοι. Όχι η ανεργία, ούτε η εργασιακή ανασφάλεια, ούτε το ότι οι μισθοί τελειώνουν πριν καν αρχίσουν. Όχι το ότι τα ενοίκια θυμίζουν Μανχάταν και η αξιοκρατία παραμένει ανέκδοτο. Όχι το ότι η πολιτεία επιμένει να χαρίζει επιδόματα-ψίχουλα αντί να χτίζει πολιτικές που κρατούν τους νέους εδώ και τολμούν να τους δώσουν προοπτική.
Η αλήθεια είναι πως η χώρα “ματώνει” από μέσα της. Οι πολιτικοί κοιτάζουν τα νούμερα σαν να είναι στατιστικές σε power point, αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για τη διάλυση μιας κοινωνίας. Κι αν συνεχίσουν έτσι, το 2050 οι εκλογές ίσως γίνουν πιο εύκολες: λιγότερος πληθυσμός, λιγότερα ψηφοδέλτια, λιγότεροι μάρτυρες της αποτυχίας.
Η Ελλάδα συρρικνώνεται, αλλά τα πολιτικά μεγάφωνα παραμένουν στη διαπασών. Το ερώτημα είναι: θα προλάβει να σωθεί η χώρα πριν αδειάσει η αίθουσα;
