Με ιδιαίτερη ταχύτητα και θεσμικό ζήλο, η Ελληνική Αστυνομία έσπευσε να αποστείλει στον εισαγγελέα το βίντεο με τις δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη περί χρήσης ναρκωτικών ουσιών, ώστε να εξεταστεί αν προκύπτουν ποινικά αδικήματα. Για ακόμη μία φορά, το κράτος δείχνει πόσο αποτελεσματικά μπορεί να κινηθεί όταν πρόκειται για δηλώσεις, αφηγήσεις και… αναμνήσεις τριακονταετίας. Η Δικαιοσύνη άλλωστε δεν κοιμάται ποτέ — εκτός ίσως από ορισμένες πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Στο vidcast «Phasma», ο γενικός γραμματέας του ΜέΡΑ25 μίλησε με έναν αφοπλιστικά χαλαρό και σχεδόν αυτάρεσκο τρόπο για τη χρήση ουσιών, δηλώνοντας πως «έχω πάρει ουσίες, αυτό έλειπε να μην είχα». Μια φράση που θα μπορούσε να ειπωθεί σε μπαρ στις τρεις το πρωί, αλλά εδώ εκστομίζεται από πολιτικό αρχηγό, ο οποίος φαίνεται να θεωρεί ότι η δημόσια σφαίρα είναι απλώς προέκταση της προσωπικής του εξομολόγησης.
Ακολούθησε μάλιστα μια σχεδόν τουριστική αφήγηση για ecstasy στο Σίδνεϊ, χορό επί 15 ώρες και μια «καταπληκτική εμπειρία», με μόνη παραφωνία —τι ατυχία— μια εβδομάδα σωματικής κατάρρευσης μετά. Όλα ειπωμένα με ελαφρότητα, σαν να πρόκειται για ανάμνηση από διακοπές και όχι για ουσίες που καταστρέφουν ζωές και για λόγο που εκπέμπεται προς μια κοινωνία ήδη κουρασμένη από την πολιτική ανευθυνότητα.
Η κορύφωση έρχεται με την εξοικειωμένη αναφορά στην κάνναβη, την οποία περιέγραψε ως «ευχάριστη» και την οποία, όπως άφησε να εννοηθεί, απλώς δεν καταναλώνει πλέον επειδή… δεν του προσφέρεται. Προφανώς το πρόβλημα δεν είναι η ουσία, αλλά η εφοδιαστική αλυσίδα.
Και κάπου εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: πώς γίνεται για δηλώσεις προσωπικής εμπειρίας ενός πολιτικού να κινούνται άμεσα διαδικασίες, φάκελοι και εισαγγελικές αξιολογήσεις, ενώ για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, με τις σοβαρότατες καταγγελίες, τις πολιτικές ευθύνες και τις σκιές που αγγίζουν τον ίδιο τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, να επικρατεί μια υποδειγματική… νηνεμία;
Εκεί προφανώς χρειάζεται χρόνος. Περισυλλογή. Ίσως και λίγη ξεκούραση. Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα μαζί: και να κυνηγάς δηλώσεις για ναρκωτικά από το 1989 και να ασχολείσαι με σύγχρονες υποθέσεις διαχείρισης δημόσιου χρήματος. Κάπου πρέπει να μπουν προτεραιότητες.
Το συμπέρασμα είναι σαφές και διόλου κολακευτικό: όταν πρόκειται για εύκολους στόχους, η θεσμική εγρήγορση περισσεύει. Όταν όμως τα θέματα αγγίζουν την κορυφή της εξουσίας, η αδράνεια βαφτίζεται «θεσμική σοβαρότητα». Και κάπως έτσι, η πολιτική υποκρισία συνεχίζει να αποτελεί τη μοναδική σταθερά του δημόσιου βίου.
