Το νερό νεράκι και τα 300 εκατομμύρια, μίζες με ονοματεπώνυμο. Τόσο πάτο δεν έχει ξαναπιάσει ούτε βυθόμετρο, πόσο μάλλον υδρόμετρο. Στην Ελλάδα της μπανανίας και των ‘καθαρών χεριών’, κάποιοι γεμίζουν τα ποτήρια τους με ευρωπαϊκά κονδύλια – και πίνουν στην υγειά των κορόιδων. Ψηφιακά, φυσικά.
30 ευρώ η πραγματική τιμή – 300 ευρώ η ‘καλή τιμή’, γιατί η μάσα πρέπει να είναι με GPS, Bluetooth και πιστοποίηση ΕΣΠΑ. Αν δεν έχει μέσα του σκληρό δίσκο με την offshore, δεν εγκρίνεται. Να μη δουλεύει ο μετρητής, δεν πειράζει. Αρκεί να δουλεύει η μίζα.
Η μισή χώρα λέει το έκανε. Οι άλλοι μισοί απλώς δεν πρόλαβαν – είχαν ήδη πάρει άλλες δουλειές, ίσως με τα σάπια ράμματα, τα καρκινογόνα κοντέινερ ή τα LED που κόστιζαν όσο ο προϋπολογισμός της NASA. Και πάντα, μα πάντα, ‘κανείς δεν ήξερε τίποτα’. Η κυβέρνηση παριστάνει τη νοικοκυρά που ‘δεν είδε’ τη μούχλα στο ταβάνι — αν και η μούχλα πια έχει ανοίξει μαγαζί και κόβει τιμολόγια.
Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία κάνει αυτό που εδώ κανείς δεν τολμά: σηκώνει το καπάκι της βρώμας. Και από κάτω; Δήμαρχοι–καρμπόν, εργολάβοι–επαγγελματίες του ‘μπες-βγες’, και κρατικοί υπάλληλοι με IQ φραντζόλας, που ψηφίζουν 300 ευρώ το κομμάτι χωρίς να ξέρουν τι αγόρασαν – ή μάλλον επειδή ξέρουν ακριβώς.
Και τώρα που το κουβάρι άρχισε να ξετυλίγεται, όλοι παριστάνουν τους ανήξερους, τους εξαπατημένους, τους ‘δήθεν θύματα ενός περίπλοκου μηχανισμού’. Όχι κύριοι. Δεν είστε θύματα. Είστε το σύστημα. Το έγκλημα δεν είναι το λάθος. Το έγκλημα είναι ότι σας βγήκε φυσικό.
Φτιάξτε λοιπόν και μερικά ψηφιακά αναπνευστικά μηχανήματα – γιατί αν αυτό το πράγμα αποδειχθεί μέχρι τέλους, κάποιοι θα χρειαστούν οξυγόνο. Αν και μεταξύ μας… στην Ελλάδα, το πιθανότερο είναι να τους δώσουν παράσημο.
