Αν κάποιος έψαχνε το εγχειρίδιο του πολιτικού παραγκωνισμού, δεν θα χρειαζόταν να ψάξει μακριά: αρκεί να ρίξει μια ματιά στα στοιχεία που… με περισσή άνεση παρουσίασαν οι ίδιοι οι κυβερνώντες. Διότι όταν η πραγματικότητα φωνάζει, η κυβέρνηση και η Περιφερειακή Αρχή απλώς… την προβάλλουν σε powerpoint. Τόσο απλά.
Γιατί τι άλλο να πει κανείς όταν η Ηλεία λαμβάνει μόλις το 10% των έργων της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας.
Αν ήταν διαγωνισμός… γενναιοδωρίας, η Ηλεία θα έπαιρνε το μετάλλιο της «καλής προσπάθειας».
Ολοκληρωμένα έργα, έργα στα χαρτιά, έργα μετά το 2027… το μοτίβο ίδιο:
Η Ηλεία στο βάθος, στον πάτο, στο «ό,τι περισσέψει».
Αν η Αχαΐα είναι το «σαλόνι» της Περιφέρειας, η Ηλεία δείχνει να έχει μετατραπεί σε αποθήκη όπου παρκάρουν υποσχέσεις και ξεχασμένες εξαγγελίες.
Και μέσα σε όλα, κάποιοι επιμένουν να πανηγυρίζουν επειδή επιτέλους έγινε ένα τμήμα αυτοκινητοδρόμου.
Βέβαια:
- δεν φτάνει στην Ολυμπία,
- δεν φτάνει στον Πύργο,
- δεν φτάνει στη Μεσσηνία,
- έχει και τσουχτερά διόδια.
Μα τι ωραία! Ένα έργο τόσο «κομμένο» που μοιάζει με κακοραμμένο πατρόν.
Και φυσικά, κανείς δεν μιλά για τον αγωγό φυσικού αερίου που θα περάσει δίπλα από την Ηλεία χωρίς να την αγγίζει. Λες και μιλάμε για κάποιο είδος ενεργειακού… βορειοδυτικού «κλοπιού».
Δρόμοι ημιτελείς, σιδηρόδρομος-φάντασμα, αεροδρόμιο μόνο για αναμνήσεις, έργα υποδομής παγωμένα, Υγεία εξαντλημένη, Πανεπιστήμια αποψιλωμένα, αγροτική οικονομία σε κάμψη, μεταποίηση ανύπαρκτη.
Και για να μη ξεχνιόμαστε: Λιμάνι Κατακόλου, είσοδοι Πύργου, Καϊάφας, Φράγμα Πηνειού, αρδευτικά, Αρχαία Ολυμπία, ΒΙΠΕ, Μουριά – όλα σε μια κατάσταση που θυμίζει περισσότερο «ανασυγκρότηση του… τίποτα».
Ακόμη και η περιβόητη «Ανασυγκρότηση των 1,8 δισ.» κατέληξε να είναι πιο μυθική και από την Ατλαντίδα.
Και κάπως έτσι…η Ηλεία παραμένει ο «παρίας» της Δυτικής Ελλάδας.
Όχι γιατί το αξίζει, αλλά γιατί κάποιοι επιμένουν να την αντιμετωπίζουν ως υποσημείωση.
Και μετά, βγαίνουν στις κάμερες να πουν ότι «όλα προχωρούν εξαιρετικά».
