Ο Αλέξης Τσίπρας, αφού κυβέρνησε σαν να κάνει πείραμα πάνω σε μια χώρα, αποφάσισε τώρα να μας χαρίσει και το συγγραφικό του ταλέντο. Η Ιθάκη, όπως τιτλοφορεί το νέο του βιβλίο, μοιάζει περισσότερο με απολογία παρά με αφήγηση∙ ένα ταξίδι αυτοδικαίωσης μέσα στα ναυάγια που ο ίδιος προκάλεσε.
Ο άνθρωπος που κάποτε υποσχέθηκε «σκίσιμο μνημονίων» και «ελπίδα» άφησε πίσω του ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς, ανοιχτές πόρτες στα funds που ρήμαξαν περιουσίες, και μια κοινωνία κουρασμένη από ψεύτικες επαναστάσεις. Εκείνος που θα έδιωχνε το ΔΝΤ, έστρωσε κόκκινο χαλί στους δανειστές∙ κι εκείνος που μιλούσε για «λαϊκή κυριαρχία», νομιμοποίησε την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας.
Και βέβαια, ποιος μπορεί να ξεχάσει τη Συμφωνία των Πρεσπών — μια πράξη που πολλοί θεώρησαν ως την πιο πρόχειρη και πολιτικά αφελή διαπραγμάτευση των τελευταίων δεκαετιών; Ένα κεφάλαιο που άφησε πληγές στην εθνική συνείδηση και πολιτικά κέρδη σε όλους, εκτός από τη χώρα που το υπέγραψε.
Σαν να μην έφταναν αυτά, ήρθαν και οι αλλεπάλληλες πολιτικές «ανοχής» που μετέτρεψαν τη μεταναστευτική πίεση σε εσωτερικό χάος. Την ώρα που η μεσαία τάξη στραγγαλιζόταν, ο κύριος Τσίπρας μιλούσε για «ανθρωπισμό» και «προοδευτικές αξίες», αγνοώντας ότι η ανθρωπιά δεν μετριέται με συνθήματα αλλά με έργα.
Κι αφού τέλειωσε το πολιτικό του ταξίδι, αποφάσισε να πιάσει το τιμόνι της λογοτεχνίας. Το μόνο ερώτημα είναι αν η Ιθάκη του είναι πράγματι προορισμός ή απλώς ένα ακόμη επικοινωνιακό νησί, φτιαγμένο από αναμνήσεις, δικαιολογίες και φαντάσματα του παρελθόντος.
Γιατί, τελικά, αν κάτι απέδειξε η πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα, είναι ότι η Ιθάκη δεν είναι πάντα το τέλος ενός ταξιδιού — μερικές φορές είναι απλώς το όνομα του πλοίου που βυθίστηκε.
